Kaybolmadan

Hızın, gürültünün ve unutuşun

sıradanlaştığı bir çağda,

insan bazen en çok

kendini kaybeder.

Kaybolmadan, hazır bir yol tarifi

sunmuyor; durmayı, bakmayı ve

hatırlamayı öneriyor. Değerlerin nasıl

sessizce aşındığını, vicdanın gündelik

hayatta nerede inceldiğini ve “insan

kalmanın” neden her zamankinden daha zor

olduğunu sorguluyor.

Banu Tozluyurt; bireysel hafızadan toplumsal belleğe

uzanan, ince bir yolculuğu anlatıyor.

Küçük anların büyük derslerine, unutulsa da vazgeçilmez

olan değerlere ve her şeye rağmen “kaybolmamak”

ihtimaline sarılmaya davet ediyor.

Çünkü insan, bazen ancak durduğunda yolunu hatırlar.


(Tanıtım Bülteninden)