Kervankıran

Adam… biraz duraksadıktan sonra söyledi:

“Bir de Kervankıran derler ona. Sabaha yakın çıkar. Kervancı Kervankıran'ı şafak sanır, kalkar, yola düşer.” Değneğini omzuna aldı. “Sonra bakar ki hava karanlık. Yolun ortasında kalakalır, uçurumda, fırtınada yitip gider.” Ali ağzını açacaktı ki çoban ekledi: “Yanlış anlama. Yıldızın suçu yok. Yıldız yerinde duruyor.”

“Bilindik ‘hayatının aşkını arama' hikâyelerinin çok ötesine geçen bir roman.

Ali, rüyasında gördüğü ve unutamadığı Zühre'nin hayaliyle yollara düşen ve Anadolu'yu kat ettikten sonra İstanbul üzerinden Berlin'e ulaşan bir “âşık”. Büyük bir komplonun ortasında kalıyor ve yıllarca Berlin'de yaşıyor.

Zühre rüyalarda insanı büyüleyen bir ideal kadın figüründen çok farklı, hayati tehlikeler atlatabilmek için Berlin'e kadar giden bir genç kadın. Orada bir pavyonun vestiyerinde çalışırken uluslararası bir kadın kaçakçılığı şebekesinde kilit bir rol oynuyor.

Ali ile Zühre'nin yolları kesişiyor ve aşkları vücut buluyor ama bu da idealize edilmiş bir aşk hikâyesinden çok başka bir aşk. İki âşığın günahları ve bağışlanma arayışları üzerinde yükseliyor.

Kervankıran, Anadolu kültürünü modern romanla harmanlayan, Türk edebiyatının en derinlikli eserlerinden biri.

Bir başyapıt.”

Cem Akaş