Kırmızı Uyku

Kırmızı Uyku, hayatın görünürde sakin yüzüne değen o ince kırmızının izini sürüyor. Geç kalmış sevginin, susturulmuş sesin, evlerin içinde dikiş izi gibi kalan kırgınlıkların, eksik bırakılmış çocuklukların, kadınların omzunda ağırlaşıp dile gelemeyen yüklerin.
Bu öykülerde acı gürültüyle gelmiyor. Bir bakışta birikiyor, bir susuşta derinleşiyor, yıllar sonra ansızın hatırlanan bir gecede yeniden yüzeye vuruyor. Her şey yerli yerindeymiş gibi görünürken, alttan alta işleyen bir çatlak büyüyor. Sevgi var, ama eksik. Şefkat var, ama gecikmiş. Hayat sürüyor, ama hep bir yanı uyanık. Çünkü bazı çocukluklar büyümez. Bazı geceler sabaha karışmaz. Bazı hatıralar ise yastığın bir köşesinde, teni terk etmiş sıcaklık gibi, uzun süre kalır.

(Tanıtım Bülteninden)