Mea Maxima Culpa - Karınca Çiftliği

Karınca Çiftliği
Yolda olmanın şiirleri. Hiç gidemeyeceğin yerler bile olsa her düşünüş bir hazırlıktır yolda olmaya. Okudukların ve izlediklerin, düşlediklerin kısacası edindiğin dış dünya. Bu dış dünyayı kolaçan etmenin, içinde olmanın şiirleri. Gündelik katılıklar ve kaygılar içinde yolda olurken kendim gibi sıkışmış, etkilenmiş, yıpranmış onca kişi gördüm. Bir kavanoz, bir kutu ya da bir kafes içinde sürüklenen; tarihin, anların, yenilmelerin ve koşturmanın şiirleri. Bu dürtüleri sürdüren, büyüten insanların şiirleri.

Mea Maxima Culpa
İnsan çoklu nefes alır ve sürdürür yaşamasını. Yanıbaşımızda hep; çocukluk, gençlik, sınırlı olgunluk, yaşlılık ve en nihayet ölümle gezeriz. Elimizi tutan çoklu evrenlerimiz. Hayat sürer, ev içinde ve dışındayız sürekli. Yaklaşmaya, uzak durmaya, inmeye, çıkmaya çalışan bir sürü benliğimizle bir arada yaşadığımızın şeyleri bu şiirler. Bu şiirler, bir ara elimden tutan bir çocuğun zamansız ölümü çevresinde gelişen derinliğin kısa tarihi. Çakışıyor gibi görünen ama çakışmayan hasılı elbet birbirinin içinden geçen an parçalarının sürüklenen iki kitabı.
Mehmet Büyükışık

(Tanıtım Bülteninden)