Mosada

Solgunsun ve ağlıyorsun, çocuğum.
Korkma, görmeyeceksin korkulacak bir şey.
İşte, işte çağırıyorum onu, gözden ırak kırlardan
İşte, yardıma çağırıyorum o zarif hayaleti
Ve sükûnet içinde, ay gibi beyaz giysileriyle,
Ulu bir büyücüydü vaktiyle,
Ağaçlarla kaplı bir adaydı meskeni,
Uyuyan, uzak bir denizin ortasında,
Ve çevrelenmiş muazzam beyaz kumlarla,
Yine de zinhar indirilmemiş
Bir geminin yelkeni dahi.
Orada, o vadide, bembeyaz zambaklar arasında,
Oturdu ve şarkı söyledi,
Ve sesi, beyaz zambakları ördü başının çevresinde
Ve şarkısı uçtu uzaklara, deniz boyunca;
Ve sessizleşti birçok kişi, kendi evinde
Yahut gri saçlı tüccarların arasında,
İnlediler uzaklardan gelen o aldatıcı şarkıyı duyunca,
Doldurdular bir gemiyi ve denizde öldüler.

(Tanıtım Bülteninden)