Osmanlı’nın son dönemlerinde kurmacanın tarihi çoğu zaman birkaç “ilk roman”ın birbirini izlediği düz bir çizgi hâlinde anlatılır. Oysa 1870’lerin matbu dünyası, farklı anlatı geleneklerinin yan yana geldiği çok daha katmanlı bir alandır. Bu ortamda sergüzeşt; sınırları belirlenmiş bir türden çok, bir kişinin başından geçenlerin nakledildiği esnek bir anlatı alanını adlandırır. Aşk, entrika, yolculuk, ayrılık, talih değişimi ve ibret gibi izlekler; kıssadan şehir anlatısına uzanan farklı anlatı biçimlerini bu alanda buluşturur.
Bu kitap, uzun süre o alanın kıyısında kalmış beş eseri bir araya getiriyor: Sergüzeşt-i Ahval-i Aşk (1876), Bahri Efendi’ye atfedilen Sergüzeşt-i Mîr Nedim (1872), Mustafa Neşet’in Hikâye-i Sergüzeşt-i Beyzade’si (1873), Sergüzeşt-i Esed (1872) ve Mustafa Şefik’in Sergüzeşt-i Rana ve Ziba’sı (1872). Bu anlatılarda bir ömrün hikâyesi geçmişten bugüne yeniden kurulur; İstanbul’un haneleri çıkar ve haber ağlarıyla birbirine bağlanır; yer altında büyütülen iki genç dünyayı keşfeder; eski bir kıssa yeni okurlar için yeniden yazılır; hikâye anlatmak bir kadın kahramanın şiddet karşısında hayatta kalma imkânı olur. Bu beş sergüzeşt, romanın eksik öncüleri değil, Türkçe kurmacanın başka yönlere de gidebileceği tarihsel bir eşiğin kanıt ve tanıklarıdır.
Osmanlı’nın son dönemlerinde kurmacanın tarihi çoğu zaman birkaç “ilk roman”ın birbirini izlediği düz bir çizgi hâlinde anlatılır. Oysa 1870’lerin matbu dünyası, farklı anlatı geleneklerinin yan yana geldiği çok daha katmanlı bir alandır. Bu ortamda sergüzeşt; sınırları belirlenmiş bir türden çok, bir kişinin başından geçenlerin nakledildiği esnek bir anlatı alanını adlandırır. Aşk, entrika, yolculuk, ayrılık, talih değişimi ve ibret gibi izlekler; kıssadan şehir anlatısına uzanan farklı anlatı biçimlerini bu alanda buluşturur.
Bu kitap, uzun süre o alanın kıyısında kalmış beş eseri bir araya getiriyor: Sergüzeşt-i Ahval-i Aşk (1876), Bahri Efendi’ye atfedilen Sergüzeşt-i Mîr Nedim (1872), Mustafa Neşet’in Hikâye-i Sergüzeşt-i Beyzade’si (1873), Sergüzeşt-i Esed (1872) ve Mustafa Şefik’in Sergüzeşt-i Rana ve Ziba’sı (1872). Bu anlatılarda bir ömrün hikâyesi geçmişten bugüne yeniden kurulur; İstanbul’un haneleri çıkar ve haber ağlarıyla birbirine bağlanır; yer altında büyütülen iki genç dünyayı keşfeder; eski bir kıssa yeni okurlar için yeniden yazılır; hikâye anlatmak bir kadın kahramanın şiddet karşısında hayatta kalma imkânı olur. Bu beş sergüzeşt, romanın eksik öncüleri değil, Türkçe kurmacanın başka yönlere de gidebileceği tarihsel bir eşiğin kanıt ve tanıklarıdır.
| Taksit Sayısı | Taksit tutarı | Genel Toplam |
|---|---|---|
| Tek Çekim | 283,50TL | 283,50TL |