Yalnızlığımı Sustum

Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek…

İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim…
Akmadan duygular; bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleri
Uyku tutmadı bazı geceler…
Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım,
Sadece göz değil; kalemim ve hatta
Ruhum ağladı çoğu zaman…

Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu…
Bazen bir bakış, bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya…

Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı;
Gerektiğinde patikalar yarattı, kendi açtı gideceği yolu…
Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi;
Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı!

Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için…

Varılacak bir noktam yok artık benim…
Aslolan tek varlık;
Bu “Bedelli Yalnızlık”…

(Tanıtım Bülteninden)