Yarını Hatırla

“O” dünyanın en kusursuz illüzyonistiydi.
Bir saniyeyi ömür yapabilir,
Bir ömrü tek bir ana hapsedebilirdi.

Henüz yaşanmamış acıları bugüne taşırken,
Bitmiş hikâyeleri yeniden başlatabilirdi.

Olmamış şeyleri olmuş gibi hissettirmekte ustaydı;
ayrılıkları özleme,
bekleyişi cehenneme,
korkuyu gerçeğe dönüştürebilirdi.

Bir yabancıyı ev,
bir evi sürgün,
tek bir anı hiç bitmeyecek bir bekleyişe çevirebilirdi.

Işığa çıkmadı.
Perde açmadı.
Sahne bile kurmadı.
Çünkü insanlar, gördüklerine değil; inandıklarına teslim oluyorlardı.


Bazı suçlular delilleri yok ederdi.
“O” ise zamanı yok ediyordu.



(Tanıtım Bülteninden)