Emanet

Sude diğer insanlardan aldığı paraları önce alışverişte kullanmıştı. Yeni kıyafetler almak, çanta değiştirmek, küçük ama dikkat çekici eşyalar edinmek ona kısa süreli bir haz veriyordu. Ancak zamanla bu haz da sıradanlaşmaya başladı. Yeni alınan bir kıyafet artık eskisi kadar heyecan vermiyordu. Poşetleri açarken duyduğu o kısa mutluluk, yerini garip bir boşluğa bırakıyordu.
Bu yüzden paraları harcamak yerine biriktirmeye başladı. Başlangıçta bunu bilinçli bir plan olarak düşünmemişti. Sadece elinde biriken miktarı görmek hoşuna gitmişti. Paranın çoğaldığını görmek, ona alışverişten daha farklı bir tatmin duygusu veriyordu.
Zaman geçtikçe bu birikim fikri zihninde büyüdü. Artık harcamak yerine saklamak, çoğaltmak ve elindekinin artışını izlemek daha cazip geliyordu.
Ama bu duygu beraberinde başka bir şeyi de getirdi: durdurulamayan bir istek. Artık önünü alamıyordu.
Ve farkında olmadan, her yeni istekte biraz daha ileri gidiyordu. Bunun için Hakan'ı kullanmaya başlayacaktı.
Hakan'ın kendisine olan bağlılığını fark etmişti. Onun gözlerinde gördüğü o saf güven, Sude'ye kolay bir yol sunduğunu hissettiriyordu.
Hakan'ın hayır diyemeyecek biri olduğunu anlamıştı.

(Tanıtım Bülteninden)